Zbigniew Siemiątkowski
Biografia
Zbigniew Siemiątkowski urodził się 8 października 1957 roku w Ciechanowie. Studiował na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk politycznych.
W 1987 uzyskał doktorat nauk humanistycznych, a w 2012 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1981 do 1991 pracował na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW jako asystent i adiunkt. Od 1978 do rozwiązania należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, pełniąc funkcję członka komitetu uczelnianego PZPR na UW.
W 1981 zaangażował się w działalność Związku Nauczycielstwa Polskiego. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu jako ekspert strony rządowej ds. reform politycznych. Od 1990 działał w Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej, a w 1999 wstąpił do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał we władzach krajowych SdRP i SLD.
Od 1991 do 2005 pełnił funkcję posła na Sejm I–IV kadencji, wybrany z okręgów ciechanowsko-łomżyńsko-ostrołęckiego, ciechanowskiego i płockiego. W II kadencji był rzecznikiem prasowym klubu parlamentarnego SLD; od 1994 do 1996 reprezentował Sejm w Krajowej Radzie Sądownictwa. W 1995 pełnił funkcję rzecznika kampanii prezydenckiej Aleksandra Kwaśniewskiego, a następnie podsekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP i zastępcy szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
W lutym 1996 został mianowany ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza; od października 1996 z uprawnieniami zastępowania premiera nadzorował Urząd Ochrony Państwa. Od stycznia do października 1997 był ministrem – członkiem Rady Ministrów, koordynatorem służb specjalnych, a jednocześnie sekretarzem Kolegium ds. Służb Specjalnych. W III kadencji (1997–2001) zasiadał w Komisji do Spraw Służb Specjalnych, sprawując rotacyjne przewodnictwo w latach 1998–1999 i 2000–2001. Wybrany został także do tej komisji w IV kadencji.
W październiku 2001 przeszedł do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na stanowisko sekretarza stanu, które zajmował do czerwca 2002. Od 2001 do 2002 był pełniącym obowiązki szefa Urzędu Ochrony Państwa. W czerwcu 2002 mianowany szefem Agencji Wywiadu. Z raportu Komisji do Spraw Służb Specjalnych zarzucono mu udzielanie fałszywych informacji w sprawie zatrzymania byłego prezesa PKN Orlen w 2002; podał się do dymisji w kwietniu 2004. Szefem Agencji Wywiadu kierował do maja 2004.
W 2005 po nieudanych wyborach parlamentarnych wycofał się z polityki. Powrócił do pracy naukowo-dydaktycznej jako pracownik Zakładu Nauki o Bezpieczeństwie w Instytucie Nauk Politycznych na WDiNP UW, a także wykładał w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku.
W 1996 został wyróżniony Medalem Honorowym im. Józefa Tuliszkowskiego.
W 2007 został skazany na rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonywania na okres próby 3 lata za przechowywanie w domu tajnych dokumentów UOP. W 2010 rozpoczął się proces o przekroczenie uprawnień w związku z zatrzymaniem w 2002 Andrzeja Modrzejewskiego; 2 marca 2012 w pierwszej instancji został uznany za winnego i skazany na rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 3 lata oraz na karę grzywny. 24 kwietnia 2013 Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał wyrok.
W 2012 prokurator przedstawił mu zarzuty w związku z więzieniami CIA w Kiejkutach. Postępowanie zakończyło się umorzeniem śledztwa w 2020.
Wydał również prace naukowe, m.in. Wywiad a władza. Wywiad cywilny w systemie sprawowania władzy politycznej PRL, Warszawa 2009.