Włodzimierz Kozakiewicz
Biografia
Włodzimierz Kozakiewicz, ps. Barry, urodził się 22 listopada 1911 w Ciechanowie jako syn Nikodema i Franciszki z domu Cytowska. Był żołnierzem Armii Krajowej, a w powstaniu warszawskim stał na czele żandarmerii Grupy Północ AK.
O jego losach sprzed wojny wiadomo niewiele. Według niepotwierdzonych relacji służył w 11 Pułku Ułanów Legionowych w stopniu porucznika. Z kolei mjr Mieczysław Chyżyński pisał, że Kozakiewicz to były plutonowy ochotniczej straży ogniowej.
Podczas okupacji niemieckiej był dowódcą straży przemysłowej w fabryce papieru w Mirkowie, a od 1943 roku służył w Państwowym Korpusie Bezpieczeństwa. Był dowódcą kompanii rezerwy Obwodu Warszawa Północ PKB. Na początku 1944 objął dowództwo baonu szturmowego „Wkra” PKB m.st. Warszawy.
1 sierpnia 1944 został mianowany nadkomisarzem i stanął na czele Oddziału „Barry”, żandarmerii powstańczej. Jego oddział brał udział w zdobyciu Ratusza, komisariatów policji granatowej przy ul. Daniłowiczowskiej i Długiej oraz Centralnego Aresztu Śledczego przy Daniłowiczowskiej. W kolejnych dniach uczestniczył w walkach o Bank Polski, Pałac Blanka, Wytwórnię Papierów Wartościowych, szkołę przy ul. Rybaki i magazyny na Stawkach. 6 sierpnia przeniósł siedzibę z Ratusza do kościoła garnizonowego przy ul. Długiej, a stamtąd do gmachu Sądu Apelacyjnego przy ul. Krasińskich. 9 sierpnia został szefem żandarmerii Grupy Północ AK. Około 20 sierpnia awansowano go do stopnia majora. Od 29 sierpnia jego oddział nadzorował ewakuację kanałami powstańców i ludności cywilnej na Starówkę.
W ostatnich dniach obrony Starówki organizował i ochraniał ewakuację kanałami. 31 sierpnia na czele swojego oddziału ewakuował się do Śródmieścia, gdzie walczył w rejonie ulic Zielnej, Złotej, Brackiej, Zgoda i Świętokrzyskiej. Jego działania wzbudzały kontrowersje; niektórzy dowódcy i żołnierze krytykowali jego metody.
Był pierwszym komendantem Pogotowia Akcji Specjalnej NZW. W kwietniu tego roku został aresztowany przez NKWD i osadzony w obozie w Rembertowie. Po rozbiciu obozu ukrywał się, nie podejmując już działalności konspiracyjnej. Prawdopodobnie w 1947 r. został ponownie aresztowany przez UB. Zmarł wkrótce po wyjściu na wolność. Został pochowany na cmentarzu parafialnym (starym) przy ulicy Kościuszki w Piasecznie – Sektor VII, rząd 1, grób 3.