Ryszard Dadlez
Biografia
Ryszard Dadlez urodził się w rodzinie nauczycielskiej; matką była Aleksandra (z domu Kurek). Do szkoły powszechnej uczęszczał w Warszawie w latach 1938–1943. W 1943 rozpoczął naukę w szkole średniej na tajnych kompletach, przerwaną wybuchem Powstania Warszawskiego. Po powrocie do Warszawy, w lecie 1945 uczył się w Liceum im. A. Mickiewicza. Maturę zdał w 1949 i podjął studia geologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1953. W trakcie studiów zatrudnił się w Państwowym Instytucie Geologicznym, gdzie pracował do końca swej działalności. Doktorat uzyskał w 1965 na podstawie pracy Stratygrafia liasu w Polsce Zachodniej, a w 1975 habilitację na podstawie rozprawy Studia tektoniczne w obszarze północno-zachodniej Polski. Od 1981 profesor.
Od 1959 był kierownikiem Pracowni Geologii Polski Północnej w Zakładzie Geologii Niżu Państwowego Instytutu Geologicznego, przemianowanej później na Pracownię Regionu Pomorskiego. W latach 1973–1977 był kierownikiem Zakładu Geologii Ropy i Gazu Państwowego Instytutu Geologicznego, zaś w latach 1977–1988 - kierownikiem Zakładu Stratygrafii. W latach 1981–1999 był członkiem Rady Naukowej Instytutu, m.in. jej wiceprzewodniczącym. W latach 1981–1989 był wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Geologicznych PAN. W latach 1976–1997 pełnił funkcję redaktora naczelnego Kwartalnika Geologicznego, zaś od 1996 - wiceprzewodniczącego Stowarzyszenia dla Głębokich Badań Geologicznych w Polsce. Przez wiele lat opiniował prace poszukiwawcze górnictwa naftowego jako rzeczoznawca w Komisji Oceny Projektów Geologicznych. Położył zasługi dla odkrycia wielu złóż ropy naftowej i gazu ziemnego na Pomorzu Zachodnim (Kamień Pomorski, Wrzosowo, Gorzysław, Wierzchowo).
Głównymi specjalizacjami naukowymi Dadleza była stratygrafia mezozoiku, tektonika i geologia regionalna, a w szczególności paleogeografia, ewolucja basenów sedymentacyjnych i tektonika pokryw platformowych. Autor ponad 230 publikacji naukowych. Uczestniczył w powstawaniu pierwszego polskiego kodeksu stratygraficznego, a także w wielu pracach nad systematyzowaniem podziałów litostratygraficznych pokrywy osadowej Niżu Polskiego. Prowadził m.in. prace regionalne i tektoniczne dotyczące obszaru nadbałtyckiego między Szczecinem i Koszalinem oraz w strefie Koszalin–Chojnice.
Należał do Polskiego Towarzystwa Geologicznego.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 243-4-18).
Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1989); zespółowa Nagroda Państwowa II stopnia (1964) za opracowania na temat liasu w ramach I etapu badań podłoża Niżu Polskiego; Nagroda im. S. Staszica VII Wydziału Polskiej Akademii Nauk za podręcznik Tektonika (1995); Złota Odznaka Państwowego Instytutu Geologicznego.