Mieczysław Władysław Łebkowski
Biografia
Mieczysław Władysław Łebkowski urodził się 11 grudnia 1884 w Ciechanowie, w ówczesnym mieście powiatowym guberni płockiej, w rodzinie Maksymiliana i Józefy ze Szmideckich. Był starszym bratem Maksymiliana (1891–1918), rotmistrza Wojska Polskiego, odznaczonego Orderem Virtuti Militari.
Początkowo uczęszczał do V Rządowego Gimnazjum Filologicznego w Warszawie przy ul. Koszykowej 45, a od klasy VII do Gimnazjum Gubernialnego w Płocku. W Warszawie należał do bogatych kółek samokształcenia, kontynuował działalność w Płocku. W lutym 1905 stanął na czele strajku szkolnego w Gimnazjum Gubernialnym, za co został relegowany z gimnazjum bez prawa zdawania matury w Imperium Rosyjskim. W 1907 jako ekstern zdał maturę w c.k. V Gimnazjum we Lwowie. Następnie podjął studia w Akademii Rolniczej w Dublanach. Od 1 kwietnia 1909 do 1 lipca 1910 był członkiem Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Dublanach. Po ukończeniu akademii objął stanowisko administratora majątku Mała Wieś należącego do ks. Lubomirskiego.
15 stycznia 1915 jako ochotnik wstąpił do Legionu Puławskiego i został przydzielony do szwadronu ułanów, który później przekształcił się w 1. pułk ułanów. Walcząc w szeregach tego oddziału, brał udział w bitwie pod Krechowcami (24 lipca 1917) jako młodszy oficer 4. szwadronu. W grudniu 1917, będąc na leczeniu w Mińsku, rozpoczął działalność wywiadowczą na rzecz I Korpusu Polskiego w Rosji, skierowaną przeciwko bolszewikom. Był jednym z siedmiu polskich oficerów, którzy pod dowództwem podkapitana Ignacego Matuszewskiego kierowali operacją opanowania Mińska (19 lutego 1918). Po kapitulacji I Korpusu Polskiego (czerwiec 1918) działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w odtworzonym 1. pułku ułanów krechowieckich, gdzie zorganizował pluton łączności. 18 stycznia 1919 w Gródku Jagiellońskim wraz z plutonem łączności dołączył do pułku, który prowadził walki z Ukraińcami. Od 10 marca do 19 kwietnia 1919 był słuchaczem I kursu adiutantów sztabowych przy Sztabie Generalnym. 29 kwietnia, po ukończeniu kursu i urlopie, został przydzielony do Oddziału IV Naczelnego Dowództwa WP. Następnie był szefem sztabu 5. i 8. Brygady Jazdy. Później pełnił służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.
27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W sierpniu 1920, w krytycznej fazie wojny z bolszewikami, został przydzielony do Dowództwa Grupy Operacyjnej gen. Karnickiego na stanowisko zastępcy szefa sztabu. Wyróżnił się 7 sierpnia 1920 w walkach pod Ostrołęką. 21 listopada 1920 generał porucznik Aleksander Karnicki wniosku na nadanie Orderu Virtuti Militari opisując bohaterskie działanie rotmistrza Łebkowskiego w obronie odwrotu Grupy.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 1. pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 99. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1924 został zwolniony z armii wskutek utraty zdolności fizycznej.
Po zwolnieniu z wojska pracował jako administrator majątków Kurów, a także Federacji Państwowej „Wici Kościankowskie” w Rogóźnie-Zamku. W 1933 mieszkał w Rogóźnie-Zamku; działał w Bezpartyjnym Bloku Współpracy z Rządem w Grudziądzu i Pomorskim Towarzystwie Rolniczym oraz pełnił funkcję prezesa Koła Rolniczego w Rogóźnie-Zamku. Na początku 1934 przeprowadził się do Lublina, zamieszkał przy ul. Granicznej 10. 1 stycznia 1935 został zatrudniony w Stowarzyszeniu Opieki nad Niezatrudnioną Młodzieżą na stanowisku inspektora terenowego; 15 czerwca przeniesiony do centrali stowarzyszenia na stanowisko inspektora głównego.
Zmarł 12 października 1935 w Warszawie po czterodniowej chorobie; dwa dni później pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Piątku.
Był żonaty z Jadwigą Teresą Krassowską i miał syna Jerzego Maksymiliana (ur. 5 listopada 1920).
Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2350 (1921); Krzyż Niepodległości – 1933-12-19; Krzyż Walecznych nr 25745 – cztery razy; Medal Zwycięstwa; Krzyż Świętego Jerzego IV stopnia z palmą.