Jadwiga Zienkiewiczówna
Biografia
Jadwiga Zienkiewiczówna była córką Marcjana Zienkiewicza i Reginy z domu Rajkowskiej. Urodziła się w Ciechanowie. Po wybuchu I wojny światowej jej ojciec został przywrócony do służby w Armii Imperium Rosyjskiego, a rodzina przebywała w Brześciu Litewskim, Persji i Odessie. Po powrocie do Polski w 1919 roku zaangażowała się w harcerstwo; w 1922 roku została drużynową drużyny gimnazjalnej, a w 1924 rozpoczęła studia medyczne. W międzyczasie utworzyła 26. Żeńską Drużynę Harcerek i współtworzyła pierwszy żeński hufiec harcerski na Pradze. Od 1925 roku prowadziła zajęcia z najmłodszymi grupami harcerzy - gromadą zuchową „Zuchy Błękitne”; w 1926 roku wygłosiła referat „O Zuchach” i przedstawiła podstawy metodyki zuchowej. W 1927 roku redagowała dwutygodnik „Zuch”.
W 1930 roku ukończyła studia, uzyskując tytuł doktora nauk medycznych. Po leczeniu rozpoczęła pracę jako lekarz w sanatorium wojskowym w Kościelisku. W 1933 roku stworzyła we wsi sanatorium „Gniazdo Tatrzańskie” dla harcerzy chorujących na gruźlicę; kierowała nim społecznie, jednocześnie pracując w sanatorium wojskowym. W 1934 roku została przeniesiona na stanowisko lekarza; od 1935 roku dyrektor sanatorium w Świdrze. Również w 1935 roku pełniła obowiązki naczelnego lekarza i członka Komendy Jubileuszowego Zlotu Harcerek w Spałe. Pod koniec roku musiała z powodu nawrotu choroby zrezygnować z aktywności. Hospitalizowana w Szpitalu Ujazdowskim zmarła na gruźlicę 24 lutego 1936 roku; pięć dni później pochowana na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A10-8-26/27).