Andrzej Tyszkiewicz
Biografia
Andrzej Tyszkiewicz (3 października 1949 w Ciechanowie – 19 października 2017 w Warszawie) był generałem broni Wojska Polskiego, zastępcą dowódcy Wojsk Lądowych (2002–2005) i pierwszym dowódcą Polskiej Dywizji Wielonarodowej Centrum-Południe w Iraku (2003–2004).
Wykształcenie obejmowało Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu (1969–1973), Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego (1976–1979) oraz Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (1988–1990). W 1998 uczestniczył w Kursie Generalskim w Akademii Obrony NATO w Rzymie, a w 2000 – w Kursie dla Kierowniczej Kadry Sojuszu Północnoatlantyckiego w Szkole NATO w Oberammergau. W 1975 zwyciężył w Olimpiadzie Taktycznej Wojska Polskiego. W 2005 na Akademii Obrony Narodowej obronił rozprawę doktorską w naukach wojskowych (bezpieczeństwo międzynarodowe) pod tytułem Przygotowanie i prowadzenie operacji stabilizacyjnej przez wielonarodowy związek taktyczny (promotor – Tadeusz Jemioło).
Służbę zawodową rozpoczął w 8 Dywizji Zmechanizowanej w garnizonach Koszalin i Trzebiatów na stanowiskach: dowódcy plutonu i kompanii oraz szefa sztabu batalionu zmechanizowanego. Po ukończeniu akademii wojskowej w 1979 objął stanowisko starszego oficera operacyjnego – zastępcy szefa sztabu 28 Pułku Zmechanizowanego, a następnie szefa sztabu 36 Pułku Zmechanizowanego (1980–1982) i dowódcy 32 Pułku Zmechanizowanego (1982–1984). Następnie przeniesiony do Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gdzie pełnił kolejno obowiązki dowódcy 1 Pułku Zmechanizowanego w Wesołej (1984–1986), szefa sztabu 1 Dywizji Zmechanizowanej w Legioni i dowódcy 6 Brygady Powietrznodesantowej w Krakowie (1987–1988). W 1988 skierowany na studia w Akademii Sztabu Generalnego ZSRR, po ukończeniu której kontynuował służbę w Dowództwie Warszawskiego Okręgu Wojskowego, m.in. jako szef oddziału operacyjnego, szef sztabu-zastępca dowódcy (1990–1992) i szef szkolenia-zastępca dowódcy (1993–1994).
W 1994 przeniesiony do Sztabu Generalnego WP, gdzie zajmował stanowisko szefa Zespołu Inspekcji Sił Zbrojnych. W ramach przygotowania Sił Zbrojnych RP do członkostwa w Pakcie Północnoatlantyckim został wyznaczony na stanowisko Attaché Obrony, Wojskowego, Lotniczego i Morskiego przy Ambasadzie RP w Turcji (1995–1998), a następnie w lutym 1999 przeniesiony do Mons, gdzie organizował i tworzył Polskie Narodowe Przedstawicielstwo Wojskowe przy Naczelnym Dowództwie NATO w Europie (SHAPE), którego był pierwszym szefem (1999–2002). Po powrocie do kraju objął stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Lądowych (2002–2005) i został pierwszym dowódcą Dywizji Wielonarodowej Centrum-Południe w Iraku (16 kwietnia 2003 – 11 stycznia 2004).
W latach 2005–2010 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Bośni i Hercegowinie (Sarajewo). W czerwcu 2011 został szefem Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM), której służbę zakończył w czerwcu 2013. W Domu Wydawniczym Bellona wydał książkę Operacje stabilizacyjne (2005). Był autorem wielu artykułów i wywiadów oraz honorowym Doktora Honoris Causa Tbili Open Teaching University.